CLXXXV

Toen Tamar Sam weer tot rede had kunnen brengen en ervan had weten te overtuigen geen overhaaste beslissingen te nemen, kon ze eindelijk de telefoon neerleggen en haar Blackberry checken. Ze had twee berichten van Thomas. Het eerste bericht van Thomas was van vijf uur die middag, nu ruim een uur geleden. Het was kort maar verontrustend: ‘Die kerel met die sik die jij steeds zag heet Alessandro Grimani. Ik heb het van DiMatteo. Kun je een google-search doen?’ Het tweede bericht was van een paar minuten later. ‘Hij woonde samen met je zus. Eng maar rijk, dat laatste zal wel de doorslag hebben gegeven.’ Dat was alles. Ze probeerde Thomas te bellen maar hij nam weer eens niet op. Ze googelde Grimani maar kreeg geen enkel buikbaar resultaat. De enige Alessandro Grimani die kwam bovendrijven was een veertienjarige pupil van de voetbalclub AC Bellinzona. Ze smste Thomas het resultaat en vroeg hem haar zo snel mogelijk terug te bellen. En nu echt. Ze wilde geen onduidelijkheid meer over waar hij uithing en wat hij aan het doen was. Ze probeerde de sms zo streng mogelijk te formuleren en hoopte dat het effect zou hebben. Daarna pakte ze haar tas en jas en maakte zich klaar om naar het restaurant te lopen. Het regende zachtjes toen ze richting het restaurant liep. Ze had haar nieuwe schoenen aan en vond dat ze goed liepen ondanks de dunne hak. Het restaurant was rustig en in de hoek zat een dikkige kalende man, hij had een aantal haren over de kale plek op zijn hoofd gekamd. Hij droeg een licht pak met een lichtblauwe das. Toen hij Tamar zag stond hij op en stak zijn hand uit ‘Leslie Craven, nice to meet you’. Hij had en klein gouden klarinetje op zijn revers gespeld. Onwillekeurig vroeg Tamar zich af of dit een geheim teken was.