CLXXXIV

Het was pas aan het begin van de ochtend voordat Thomas eindelijk zijn bed in rolde in het B&B. De nachtreceptionist had een bericht achtergelaten dat Tamar gebeld had. Ook daar dus. Hij was echt te moe om haar te bellen. De naam Alessandro Grimani bleef door zijn hoofd spoken. Waarom zou de man waarmee Hannah samenwoonde, een vriend of haar minnaar, Hannah volgen? En niet op een subtiele manier. Tamar had hem meerdere keren gezien. Waarom deed die Grimani zo opvallend? Wie was hij en hoe kende Hannah hem? DiMatteo had een beetje vraag gedaan, toen hij erachter was gekomen dat de man met de baard Grimani bleek te zijn. Hij had iets gemompeld over “interessant” en “belangwekkend”, maar verder weinig losgelaten. Thomas was er bijna gek van geworden. Wie Grimani was, wat hij deed en wat zijn maatschappelijke positie was, bleef onduidelijk. Gezien het huis waar ze woonden, was hij vast een rijke vent. Thomas snoof. Hannah had altijd al een zwak gehad voor een luxe levensstijl. Haar fascinatie voor een mondaine leventje was soms behoorlijk irritant geweest. Had ze nu haar droom waar weten te maken? Het moest niet al te moeilijk zijn voor haar, met haar uiterlijk en figuur, om een rijke, oudere man aan de haak te slaan.

Na wat onrustige uurtjes slaap, werd hij tegen de middag nauwelijks verfrist wakker. Hij stond lang onder de douche om de dufheid uit zijn lijf te krijgen. Aankleden ging langzaam. Het was prachtig weer toen hij naar buiten liep. Hij frommelde twee suikerbroodjes weg en dronk een gloeiend hete espresso bij een tentje in de straat. Al die tijd stuiterde de naam Alessandro Grimani rond in zijn hoofd. Hij stuurde Tamar een sms.‘Maak je geen zorgen. Heb DiMatteo gesproken. Ben met iets bezig. Bel je later.’