CLXXVII

Ze opende het smsje. Het was kort maar krachtig. ‘Maak je geen zorgen. Heb DiMatteo gesproken. Ben met iets bezig. Bel je later’. Ze was opgelucht. Alles was dus goed. Ze belde meteen Colin en vertelde hem van haar bespreking en het smsje van Thomas. Colin leek nogal gepikeerd dat het allemaal zo lang had geduurd en bleef erg kortaf aan de telefoon.
‘Ik bel je vanmiddag over die detective’ zei hij aan het einde van het gesprek.
‘Wacht nog maar eventjes tot ik Thomas heb gesproken, wie weet wat hij heeft’ zei zij.
‘Ja hoor eens, we kunnen niet te lang wachten. Ik bel je vanmiddag’. Hij legde meteen daarna neer.
‘Prima joh. Wat jij wil. Chagrijnige ouwe vent’ mompelde ze voor zich uit.
‘Zei je wat?’ ineens stond Erik haar baas in haar kamer.
‘Nee, niks. Een vriend van me. Zeurt nogal. Was boos omdat ik de telefoon niet opnam vanochtend’. Ze zei het terwijl ze de papieren op haar bureau samen veegde en haar portemonnee tussen die papieren zocht.
‘En hij is een ouwe vent?’ vroeg Erik met een lach.
‘Ja nogal, hij is in de vijftig’ zei Tamar, terwijl ze doorzocht.
‘Ik ben ook bijna vijftig’ zei haar baas.
Oh shit. Lekker was dat. Ze had dat wel vaker. Dan klaagde ze tegen haar moeder over ‘ouwe vrouwen bij de Ikea’ en dan bedoelde ze vrouwen van haar moeders leeftijd.
‘Geeft niet.’ zei Erik. ‘Ik ben ook oud. Voor iemand die zelf nog geen dertig is althans.’ Erik leek het luchtig op te pakken.
‘Heb je zin in lunch?’ Vroeg hij vrolijk.
‘Uh ja, ik zocht eigenlijk net mijn portemonnee.’
‘Ik trakteer. Je hebt het goed gedaan vanochtend. We gaan echt de goede kant op met die zaak.’
Ze ging eigenlijk nooit met haar baas lunchen.