CLXXIX

Hoewel Tamar er geen hoge verwachtingen van had gehad, was de lunch zowaar leuk geweest. Tamar en haar baas Erik hadden gepraat over het werk, over Londen en zelfs over Rome. Erik bleek idolaat van Rome. Zijn vrouw hield ook van Rome en vooral van Romeinse schoenenwinkels. Hij voegde met een knipoog toe ‘Ik begrijp dus dat je daar wat langer bleef.’ De tijd vloog om en pas rond 2 uur zat Tamar weer achter haar bureau. Omdat het niet zo druk was op kantoor had ze de tijd om alle verlate mailtjes in haar mailbox te beantwoorden en om na te denken. Vooral dat laatste bleek hard nodig. De afgelopen week was er zoveel gebeurd. Ze wist gewoon niet goed waar ze al die informatie kwijt moest. Rond drie uur belde Colin met een oplossing voor dat probleem. Een door een vriend aanbevolen detective wilde met hen afspreken en kon die avond nog. Het zou een vrijblijvend gesprek zijn. Ze zouden de situatie uitleggen en konden vragen stellen aan de man zodat ze inzicht zouden krijgen in wat hij precies voor hen zou kunnen doen. Onwillekeurig vroeg Tamar zich af of er misschien een keurmerk voor privé-detectives was. Zou hij een uurtarief hanteren of een vast bedrag? De jurist in haar wilde aan Colin vragen of de detective algemene voorwaarden had of een ‘niet-goed-geld-terug-garantie’. Haar fantasie sloeg verder op hol toen ze zich afvroeg of er een vakbond zou zijn waar je navraag kon doen naar de betrouwbaarheid van zo’n man. Ze stelde zich ineens voor dat zo’n vakbond vast ook een jaarvergadering had waar dan de nieuwste ontwikkelingen zouden worden besproken en tips zouden worden uitgewisseld. Ze zag een zaal voor zich gevuld met mannen in beige regenjassen achter uitgevouwen kranten met twee gaatjes om doorheen te kijken.