CLXXIV

Thomas gaapte langdurig achter zijn hand. DiMatteo keek hem geïrriteerd aan. De ogen van de inspecteur waren rood omrand en hij zag er hondsmoe uit.
‘Wat is het plan?’vroeg Thomas plompverloren. ‘Ik ben niet gearresteerd, ik ben geen verdachte, kan hier niet vast gehouden worden. Dus wanneer kan ik naar mijn bed?’
DiMatteo wreef voor de zoveelste keer in zijn ogen. ‘U kunt zo gaan. Het is al laat, tenslotte.’
‘Ik ben ook erg moe. Zelfs koffie houdt me nog amper op de been.’
De inspecteur grijnsde. ‘Dat geldt ook voor mij, meneer Brevers. Als u mij nu gewoon zou vertellen wat u weet, zouden we allebei kunnen gaan slapen.’
Thomas spreidde zijn armen. ‘Ik kan sowieso naar mijn B&B gaan. Ik hoef hier helemaal niet te zitten.’
DiMatteo hief zijn rechterwijsvinger en zwaaide in Thomas’ richting. ‘Toch zit u hier nog. Ik ga ervan uit dat u graag uw verhaal kwijt wilt.’
Thomas rekte zich uit. ‘Ik vind u aangenaam gezelschap. Maar ik heb niets te vertellen.’
De politieman zuchtte. ‘Als u denkt dat ik geen ervaring heb met dergelijke spelletjes, dan hebt u het mis. Mijn assistenten Fabrizio en Carlo vinden dat ik u gewoon moet arresteren, al is het maar wegens belemmering van een onderzoek. Weet u, wij hebben het razend druk. Er liggen nog tientallen andere zaken waarin wij onderzoek doen. Maar dit alles fascineert mij. Zo zegt u dat ze jarenlang verdwenen was en zelfs haar familie niet wist waar ze was. Volgens de Nederlandse autoriteiten en Europol is Hannah Mendel nooit als vermist opgegeven. En nu lijkt ze toch ontvoerd te zijn. Dat is tenminste waar we van nu uit gaan. U bent de sleutel in dit geheel. Uw ex-vriendin verdween jarenlang, u komt naar Rome en ze wordt ontvoerd. Merkwaardig, vindt u niet?’