CLXXIII

Terwijl de receptioniste haar door probeerde te schakelen klonk er een muziekje. Het leek iets van Vivaldi. Niet dat Tamar er verstand van had, maar het klonk wat vrolijker dan het gemiddelde klassieke muziekstuk, dus nam Tamar maar aan dat het Vivaldi was. Het duurde eindeloos voordat de telefoon weer werd opgenomen. Ze had het gevoel dat het bandje van de muziek al wel twee keer opnieuw was begonnen.
Haar gedachten begonnen af te dwalen. Ze keek naar buiten. Het motregende zachtjes. Beneden op straat liepen mensen met paraplu’s of hielden een krantje boven hun hoofd. Hoe anders was het weer in Rome geweest. En hoeveel verschil maakte een paar uur zon meer per dag voor de sfeer van een land en het humeur van de mensen. Misschien had ze niet voor Londen en de advocatuur moeten kiezen maar voor één of ander quasi-tropisch beroep in een warm land. Hoewel het weekend Rome vol spanning had gezeten had ze er toch veel meer het gevoel gehad dat het leven leuk was. Lichter. Gemakkelijker. Hoe vaak kon je nu in Londen tot laat op een terrasje buiten zitten? Buiten het feit dat een terras moeilijk te vinden was, was het bijna nooit mooi weer genoeg om tot laat buiten te zitten.
Het muziekje leek weer opnieuw te beginnen en nog steeds was er niet opgenomen aan de andere kant van de lijn. Misschien wilde de receptioniste wel van haar af en zou ze haar de rest van de dag in de wacht laten staan in de hoop dat ze op zou hangen. Tamar dacht aan een reportage van paar weken geleden toen een correspondente van de BBC vanuit Rome een reportage had gemaakt over zaken doen in Italië. Over hoe langzaam alles ging en hoe moeilijk het was voor Noord-Europeanen om zaken te doen met Italianen.