CLXXXI

Ze sprak met Colin af dat ze met de privé detective om zeven uur wat zouden drinken in een pub in de buurt van haar werk. Ze werkte daarna de rest van de middag gestaag door aan een advies voor de cliënt van die morgen. Rond vier uur vond ze dat ze voor nu wel even genoeg had gedaan. Ze liet al haar spullen op haar bureau liggen en haar computer aanstaan en trok haar jas aan. Ze liep een rondje door de buurt. Kocht een beker thee bij Starbucks en bekeek de etalages van wat schoenenwinkels. Net toen ze één van de schoenenwinkels binnen wilde gaan voelde ze haar Blackberry afgaan in haar jas. Het was een smsje van Samantha: ‘Waar ben je? Wil je spreken. Gaat niet goed.’ Dat was alles wat er in stond.
Ze smste meteen terug dat ze binnen een half uur naast haar vaste lijn zou zitten en haar kon bellen.
‘Op je werk?’ was haar vraag.
‘Ja, mijn werk. Dankjewel’. Was het antwoord.
Tamar besloot, ondanks de tijdsdruk, de schoenenwinkel in te gaan en een paar zwarte pumps met de houten hak aan te passen. Zoals ze verwacht had, zaten ze als gegoten. Zonder lang na te denken kocht ze de schoenen, pinde het bedrag van 80 pond en snelde ze terug naar haar kantoor. Daar aangekomen wist ze ongemerkt langs de secretaresses te komen en weer achter haar bureau plaats te nemen alsof er niets gebeurd was. De grote tas met schoenendoos moffelde ze achter het ladeblok van haar bureau. Ze toetste Sam’s nummer in en wachtte tot terwijl hij drie keer overging. Toen de telefoon aan de andere kant van de lijn werd opgenomen begon haar Blackberry weer te trillen. Hij draaide woest rondjes over het bureau. “Met Samantha Krijgsman.’