CLXXI

Ondanks onheilspellende stilte van de kant van Thomas en ondanks het telefoontje van DiMatteo sliep Tamar als een roos. De taxi had haar keurig rond half 11 afgeleverd bij haar appartement. Ze had een wasje aangezet, nog één keer tevergeefs geprobeerd Thomas te bereiken, en was toen in een bodemloze diepe slaap gevallen. Het eerste wat ze de volgende ochtend deed was Thomas bellen. Zijn telefoon sprong meteen op de voicemail. Ze kreeg een ongemakkelijk gevoel in haar maag. Dit was geen goed teken. Ze volgende de dagelijkse routine van het douchen, aankleden en eten en nam de metro naar haar werk. Ze bleef tevergeefs proberen Thomas te bereiken. Rond tien uur kreeg ze een mail van Colin die ongerust vroeg of er al nieuws was. Ze mailde hem van niet en vroeg hem één van de besproken privé-detectives in te schakelen. ‘Waarschijnlijk mag hij ook meteen op zoek naar Thomas’ mailde ze. Ze gaf Colin meteen de gegevens van de B&B waar Thomas sliep en probeerde zich daarna te concentreren op haar werk. Nog geen vijf minuten na haar laatste mailtje met Colin ging de telefoon.
‘Ik heb gebeld’ hoorde ze Colin zeggen.
‘Wat?’ Ze had geen idee waar hij het over had.
‘De B&B, ik heb gebeld. Hij heeft er vannacht niet geslapen’.
Ze wist niet wat te zeggen en voelde een lichte misselijkheid opkomen.
‘Wacht even. Ik bel je zo terug’ zei ze.
Ze hing op en zocht het nummer op van het politiebureau waar ze met DiMatteo had gesproken. In haar beste Italiaans probeerde ze de receptioniste uit te leggen dat ze op zoek was naar Andrea DiMatteo. Het duurde even voordat de receptioniste haar begreep en vervolgens duurde het wel vijf minuten voordat ze haar wilde doorschakelen. Ze moest een flink aantal keer ‘multo importante’ zeggen voordat ze de vrouw zo ver had.