CXLVI

Dat had ze wel heel snel geregeld, die auto, dacht hij. Welk modern verhuurbedrijf had nog een Fiat Panda in de aanbieding?!? Of had ze gewoon de goedkoopste genomen? Het was een oud beestje, ooit rood gespoten, maar nu op vele plekken gebutst en gedeukt. Tja, dat kreeg je hier alleen al van parkeren, laat staan dat je je ook daadwerkelijk in het chaotische verkeer stortte. Tamar reed goed, dat moest hij haar nageven, en hij hield braaf zijn mond, zodat zij zich kon concentreren op de weg en de links en rechts invoegende Romeinen.
De autorit gaf hem wel wat tijd om na te denken – en het hielp ook om de aandacht van het verkeer af te leiden. Op het vliegveld was hij weggelopen, omdat hij niet meer wist wat hij moest doen. Alle aanknopingspunten leken in rook te zijn opgegaan, maar hij had zich er niet toe kunnen zetten om het vliegtuig terug naar huis te nemen. Het liefste had hij gezien dat Tamar wel terug was gegaan. Dan had hij rustig de dingen op een rijtje kunnen zetten. Nog steeds was het een raadsel waarom Paolo en zijn handlangers uitgerekend hen zouden willen ontvoeren. Het was om gek van te worden. Hij mijmerde wat over DiMatteo en merkte verrast op dat Tamar stopte en begon in te parkeren. Ze waren bij de Via Giulia aangekomen.
‘Je rijdt goed. En je parkeert die auto hier ook in één keer in.’ Tamar grinnikte. ‘Je bent verbaasd omdat ik een vrouw ben?’ ‘Nee…’ begon hij, maar ze wuifde zijn antwoord weg. ‘Als je in Amsterdam kan inparkeren, kun je het overal.’ Ze bleven zitten. Tamar belde haar baas om haar afwezigheid met “familieomstandigheden” te verklaren. Hij belde zijn buurvrouw Wil met de vraag of ze Rover eten wilde blijven geven.