CXLIX

Ze besloten de auto dichtbij te parkeren. Thomas zou dan nog een keer door de straat lopen en proberen te zien bij welk huisnummer de deur nu open stond. Ze zouden dan later terugkomen om zelf inlichtingen in te winnen. Tamar zou ondertussen op Thomas wachten en ze zou Colin bellen om de door hen zonet in de auto gemaakte aantekeningen door te spreken. Ze vonden een paar honderd meter verder al een parkeerplek. Tamar kon in een vloeiende beweging de auto in een parkeerhaven voor een kerk draaien. Thomas stapte uit en liep een stuk terug de straat in waar ze zojuist uitkwamen en sloeg linksaf de Via Giulia in. Tamar bleef eerst in de auto zitten om haar aantekeningen te ordenen en stapte toen uit de auto. Ze sloot hem goed af en liep naar de trappen van de kerk. Ze vroeg zich af of ze daarop zou mogen zitten, bedacht zich dat dat vast niet de bedoeling was en liep naar binnen. Binnen was het fris. Ze sloeg de sjaal die ze uit de auto had meegenomen om haar schouders. Her en der verspreid door de kerk liepen toeristen die de kerk bekeken. Er liep een pastoor rond die, na enige bestudering van Tamar vanaf de achterste kerkbanken, een ingewikkelde wisseltruc met kaarsen en kandelaars uitvoerde. Hij blies her en der brandende kaarsen uit, nam die mee en zette ze weer in een andere standaard voor een andere heilige. Tamar bleef een tijdje in de kerk zitten en keek naar haar aantekeningen. Toen stond ze op en liep naar buiten. Ze nam bij gebrek aan een betere zitplaats weer plaats in de auto en zocht in haar Blackberry het nummer van Colin op. Ze hoorde de telefoon over gaan en bedacht zich dat het in Engeland vast een druilerige dag zou zijn.