Hij wilde haar eigenlijk niet alleen laten. Waarschijnlijk hadden Paolo en diens handlangers nu ze op de vlucht waren voor de politie, vast geen tijd of zin om opnieuw proberen hen te overvallen. Toch had hij haar gevraagd om goed uit te kijken en bij onraad heel hard te gaan gillen. Ergens was hij wel blij dat hij even zijn benen kon strekken en een wandeling kon maken. Misschien kon hij dingen proberen op een rijtje te zetten. Het appartement van Hannah lag aan de overkant van de straat, ongeveer zeventig meter van hem vandaan aan zijn rechterhand. Hij probeerde zo nonchalant mogelijk te doen, maar hij voelde de inmiddels zo vertrouwde spanning in zijn lichaam. De afgelopen weken waren geen doorsnee weken geweest. Er kwam zoveel op hem af, dat hij snakte naar tijd en rust om hierover na te denken. Vanochtend had hij Hannah weer gezien, een moment waar hij lang naar uit had gekeken, maar wat heel anders was gelopen dan hij voorzien had. Het was echt te bizar voor woorden wat er allemaal gebeurd was. En er was geen tijd om alles te plaatsen, de patronen te zoeken en alles grondig te analyseren. Hij bleef zijn hoofd breken over de ontvoeringspoging. Waarom? Waarom hen? Zij hadden het juweel niet. Ze wisten niets wat waardevol was voor die criminelen. En wat had het voor zin om hen te ontvoeren, bijvoorbeeld om Hannah onder druk te zetten het juweel op te geven? Dat sloeg nergens op. Waarom dan niet Hannah zelf ontvoeren?
Hij wilde niet denken aan de mogelijkheid dat ze haar toch te pakken hadden gekregen en misschien zouden mishandelen om het juweel in handen te krijgen. Wijnand hield er maar rare vrienden op na.
Ineens bleef hij stokstijf staan. Een politieauto arriveerde en DiMatteo stapte uit.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten