CLXIII

Woensdagochtend half zeven. De wekker ging. De dagen met werk en sleur leken een eeuwigheid geleden, toch was ze vrijdag pas voor het laatst op haar werk geweest. Om half negen zat ze achter de computer op haar werk met een kop koffie alle e-mails weg te werken en om half vijf was er nog steeds niet veel gebeurd. Ze had wat zaken met haar baas doorgesproken die er nu geen enkel probleem van leek te maken dat ze zo lang was weggebleven. Druk was het niet echt. Colin smste haar dat ze om zes uur een lift kon krijgen van zijn buurman. Ze moest zich melden bij mr. Barnbeatle, aan de receptie van een kantoor in de straat. Meneer Barnbeatle bleek een degelijke kale man van in de vijftig. Hij was vriendelijk en informeerde beleefd doch niet opdringerig naar haar werk. Stipt op tijd leverde hij haar af bij Colin die met zijn schort voor en een pollepel in zijn hand voor het keukenraam stond. Hij begroette zwaaiend meneer Barnbeatle die wegreed in zijn auto en verwelkomde Tamar met veel armgebaren en kabaal bij de voordeur. Colin was duidelijk de hele middag al bezig het diner voor te bereiden. Er stond een soepje op het vuur en er zat vers brood in de oven. Er sudderde ook iets van vlees. De tafel was gedekt en er stond een goede fles rode wijn op het aanrecht. Zonder te vragen schonk Colin een glas voor haar in en wees haar een hoge kruk achter het kookeiland waar ze op kon gaan zitten. Hij zette haar een amuse van geitenkaas in spek voor en zei toen ‘Ok little girl, tell me. How was Rome and what did you guys find out? I got the feeling that the trip wasn’t that successful’