CLXI

Colin had aangeboden haar op te halen van het vliegveld, maar ze had het aanbod beleefd afgeslagen. Na dit lange weekend vol met de zoektocht, zoveel nieuwe mensen, drukte en een poging tot ontvoering had ze wat tijd voor zichzelf nodig. Ze had geslapen in het vliegtuig en vanaf het moment dat ze geland was, was ze in een vloeiende beweging van de gate naar de bagage naar de bus naar het centrum naar haar huis gelopen. Het was rond drie uur toen ze op haar bank zat, de wasmachine al volop rondjes draaide en ze bezig was een boodschappenlijstje samen te stellen. Ze zou nog naar het werk toe kunnen, maar ze had er helemaal geen zin in en bleef thuis en deed wat boodschappen in de buurt. Om zeven uur ’s avonds belde eerst haar moeder die wilde weten hoe het was. Na een kort gesprek, waarbij Tamar het zoveel mogelijk vaag hield en een nieuw telefoontje verzon om zo aan het kruisverhoor van haar moeder te ontkomen, belde Colin. Hij was aanzienlijk beter gehumeurd en minder overtuigd van zijn gelijk dan haar moeder. Hij luisterde naar haar verhaal, woog de verschillende mogelijkheden met betrekking tot Hannah af en dacht mee over te nemen stappen. Tamar overlegde met hem haar plan voor een goede privé detective. Colin stelde voor mee te zoeken naar een goede naam. ‘Kom anders morgenavond bij me eten. Ik kook iets lekkers, we praten verder, bellen Thomas. Een buurman van mij werkt vlakbij jouw kantoor, je kunt vast zo met hem meerijden naar Beaconsfield’. Tamar was verbaasd, maar het leek haar geen slecht idee. Ze stemde toe. Colin zou haar morgen terugbellen over de buurman. Na drie koppen thee en het strijken van de hele was kroop ze om tien uur in bed. Binnen no time was ze diep in slaap.