CLVII

Ze besloot te blijven. In de romantisch ingerichte kamer pakte ze haar spullen uit. De kamer was klein en er stond alleen een eenpersoonsbed en een kast. Ze keek vanuit haar raam uit op het pleintje waar de auto stond. Thomas zat in een kamer aan de achterkant van het huis. Het was vreemd in zo’n wereldstad als Rome op zo’n vredige plek te slapen. Dit was heel anders dan hotel Aphrodite. Waarom was Thomas hier niet meteen de eerste keer heen gegaan? Er werd geklopt op de deur. Thomas kwam binnen na haar antwoord en nam plaats op het bloemetjes bed. Zij zat naast haar koffer op de grond.
‘Ik ben moe, Thomas. Ik wil naar huis. Ik heb geen verloren liefde, verloren hanger en verloren inspiratie. Ik heb alleen een niet zo aardige zus die ik al heel lang niet meer gezien heb.’
Thomas knikte.
‘Sorry’ zei Tamar.
‘Geen sorry. Ik snap het wel. We komen geen steek verder zo. Jij hebt een baan. Ik blijf hier nog een paar dagen, ok? Kan ik je bellen als er wat is?’ Thomas keek haar vragend en bijna verslagen aan.
‘Tuurlijk, tuurlijk, altijd’ zei ze.
‘Ok, bel Colin, regel dat ticket. Wil je zo nog een wandelingetje maken samen? Het is hier heel mooi.’
Ze knikte. Ze pakte haar telefoon en belde Colin. Thomas wilde opstaan en haar alleen laten maar ze gebaarde dat hij kon blijven zitten. Het gesprek duurde maar een paar minuten. Colin regelde een ticket voor een vliegtuig dat aan het einde van de ochtend zou vertrekken. Ze bedankte hem en stond toen op. ‘Ok een wandelingetje en dan slapen. Rijd jij me morgen naar het vliegveld?’ ‘Tuurlijk!’ Zei Thomas enthousiast. Ze verlieten samen het pension en liepen richting de kerk.