CXXXIX

Ze zaten weer achterin de politieauto. DiMatteo leek zijn goede humeur behoorlijk te zijn verloren, hij zat naast de jonge agent en snauwde af en toe iets naar de arme man als een verkeersmanoeuvre hem niet beviel. Het werd alleen maar erger toen ze bij het Colosseum in een file terecht kwam. Blijkbaar was er een ongeluk gebeurd want het verkeer stond muurvast en mensen stonden zelfs naast hun auto te wachten. DiMatteo begon te vloeken, stapte uit de auto, smeet de deur dicht en beende tussen de auto’s door naar de plek waar de opstopping waarschijnlijk was begonnen. Tamar, Thomas en de jonge politieagent bleven achter in de auto. Tamar bestudeerde het Colosseum dat links van hen als een enorme kolos tegen de blauwe lucht stond. Onder de bogen zag ze mensen lopen, toeristen die foto’s maakten. De jonge agent vond het blijkbaar te warm worden in de auto en ging naast de auto staan met zijn deur wagenwijd open. En kwam een koel briesje de auto in. ‘Wat denk jij dat er gebeurd is?’ vroeg Tamar. Thomas schudde. ‘Ik denk niet dat het goed is. Ik vrees het ergste. Haar spullen zijn weg. Haar auto staat er nog. Misschien is ze meegenomen’. Tamar probeerde al zittend haar blackberry uit haar broekzak te halen. Ze opende haar e-mail programma. ‘Colin kunnen we nog wel vertrouwen toch?’ Thomas haalde zijn schouders op. Snel probeerde ze een paar zinnen te tikken. ‘Zitten in politieauto. We zijn aangevallen maar wisten te ontsnappen. Hannah is zoek. Haar huis is leeg en haar auto is gevonden.. Ik vertrouw niemand meer. Hoe lossen we dit op zonder Paolo’s en Luigi’s?’ Ze drukte op ‘send’ en borg het apparaat weer op. Net op tijd want een stomende DiMatteo kwam richting de auto gelopen.