cxxx

Tamar liet zich op een bank achterin de kerk zakken en kruiste haar rechterbeen over haar linker heen om haar voet te bekijken. Ze trok met een pijnlijk gezicht haar slipper uit. Thomas zag dat haar voetzool rood en opgezwollen was.
‘Waarom moesten we nu rennen? Sinds wanneer slaan wij op de vlucht voor de politie?’ Thomas schokschouderde. ‘Ik weet het niet. Het was instinctief.’ Een oude monnik in een witte pij kwam prevelend dichterbij. Alsmaar glimlachend begon de monnik eerst Tamar en daarna Thomas de hand te drukken, terwijl hij hen in verschillende talen om een kleinigheidje vroeg. Thomas drukte hem wat muntjes in de hand. De oude monnik straalde en wenste hen een gelukkig en kinderrijk huwelijk toe. Toen Thomas het voor Tamar vertaalde, terwijl hij de wegschuifelende monnik nakeek, moest ze daar even hartelijk om lachen. Maar algauw werd ze weer serieus.
‘Oké. Oké. Ik moet even hardop nadenken, hoor. Die Paolo is door Wijnand ingelicht over het bestaan van Hannah. Hij is hier op zoek gegaan en heeft haar gevonden. Waarom komt hij met zijn vrienden dan achter òns aan? Hannah heeft dat juweel. Als hij daar toch op uit is, waarom wil hij ons dan ontvoeren? Op klaarlichte dag, midden in Rome? Ik vind het nogal lef hebben. Waarom zijn wij zo interessant?’
‘Geen idee. Wat ik wel frappant vind, is hun amateurisme. Ze proberen ons te overmeesteren, maar twee man krijgen jou niet te pakken, terwijl er maar eentje zich op mij richt. Ik snap…’
De deur van de kerk klapte open en vier agenten beenden de kerk in, recht op hen af. De agenten kondigden hen in het Engels aan dat ze met hen mee moesten komen. Zonder handboeien, maar wel met stevige dwang werden ze weggeleid en achterin een gereedstaande politieauto gezet