XCVIII

Tamar leek het naar haar zin te hebben, zag Thomas door een opening tussen de schuifdeuren. Hij zag haar en Bianca aan de lange keukentafel zitten. Tussen hen in een fles wijn en een plank met kaas en brood. Hij had zelf ook wel zin in eten en een goed glas wijn. Sinds het ontbijt hadden ze niets meer gehad en het was nu vier uur. Luigi liep achter hem de kamer en in en maakte een snuivend geluid. Thomas draaide zich om
‘Zullen we erbij gaan zitten?’
Luigi keek naar de grond en wipte van zijn ene op zijn andere been.
‘Ik moet je nog wat laten zien, op zolder’.
Nee hè, dacht Thomas. Niet nog meer oude troep uit zijn antiekwinkel. Hij had zich de afgelopen drie kwartier in een stoffig souterrain langs de ene na de andere prul moeten worstelen. Alsof Luigi geen verstand had van echte kunst.'
‘Alleen als het uit middeleeuws Engeland komt ben in geïnteresseerd’.
Thomas probeerde zich er met een grap vanaf te maken.
‘Het is niet de hanger, als je dat soms bedoeld’.
Luigi leek die zin bijna te brommen in plaats van uit te spreken. Even dacht Thomas dat hij het verkeerd gehoord had maar toen verstijfde hij. Hij voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken en zijn kaken verstijven.
‘Wat? Wat bedoel je? Luigi?!?’ siste Thomas. Hij merkte dat de dames achter hem in de andere kamer hun gesprek staakten. Hij voelde hun blikken in zijn rug. Luigi bleef naar de grond staren. Toen riep Bianca uit de keuken.
‘Thomas, als hij je lastig valt dan kom je maar bij ons zitten. Heeft hij je weer al zijn stoffige rommel laten zien? Kom hier, dan krijg je een glas wijn’.
Thomas reageerde niet. Hij keek Luigi strak aan. Die tekende met zijn voet cirkeltjes op het tapijt.