XCVI

Het laatste wat hij wilde, was ruzie maken met Tamar. En zeker niet in andermans keuken. Waarom kon hij niet gewoon zijn mond houden? Hij was vooral boos op zichzelf, dat hij Tamar in weer een nieuwe situatie had meegesleept. Zijn gedachten werden echter flink in verwarring gebracht door het rare gedrag van Bianca en Luigi. Ze slopen langs elkaar heen als twee roofdieren die inschatten wie van de twee het sterkste was. Luigi drentelde door de keuken, opende en sloot de laden onder het aanrecht en loerde in keukenkastjes zonder de inhoud te zien. Bianca leek intussen ingrediënten te zoeken voor een gerecht, maar was vooral bezig om Luigi in de gaten te houden. Hoe ze elkaar telkens in de weg liepen, terwijl ze om elkaar heen draaiden, was nogal… bijzonder. Tamar volgde dit alles met gefronste wenkbrauwen, maar toen ze even zijn kant opkeek, gaf hij haar een snelle knipoog. Ze schoot weer in de lach; ze probeerde het in te houden, maar het lukte maar half. Zowel Luigi als Bianca bleven stokstijf staan toen ze Tamars lachje hoorden. Ze leken zich te realiseren dat hun act er belachelijk uitzag en schoorvoetend leken ze een woordloze wapenstilstand te sluiten.
‘Nogmaals welkom in ons huis,’ zei Bianca. Haar stem was hees en laag. Ze was één van de meest vooraanstaande experts op de de Italiaanse Renaissance-schilderkunst, wat al veel zei over expertise, en in het bijzonder op het werk van Andrea Mantegna. Ze reisde door heel Europa om lezingen te geven over zijn onderwerpen en technieken. Een jaar of vijf geleden had ze een groepje vrienden, waaronder Colin en hemzelf, rondgeleid langs sommige van Mantegna’s meesterwerken. Thomas was diep onder de indruk geweest van haar kennis en presentatie. Colin was daarnaast vooral onder indruk van haar fraai uitgesneden jurk geweest.