XCV

Luigi opende de deur. Achter elkaar liepen ze een gang door en een trap op. Op de eerste etage stonden ze ineens in een ruime keuken in schemerduister. Er stond een grote houten eettafel midden in de kamer. Links van de tafel was een dubbele schuifdeur die naar een andere kamer leidde. Luigi begon wat zenuwachtig door de keuken te scharrelen en vroeg Tamar en Thomas te wachten. Hij liep de kamer naast de keuken in en hoorden vervolgens nog een aantal deuren open en dichtgaan. Tamar en Thomas bleven ongemakkelijk zwijgend in de donkere keuken staan.
‘Wat doe je nou moeilijk?’ vroeg Thomas ineens.
Tamar tilde met een ruk haar hoofd op. ‘Wat bedoel jij?!?’ vroeg ze kwaad.
‘Je loopt ongelooflijk moeilijk te doen. Wat maakt het nou uit dat we hier langs gaan?’ begon Thomas zich te verdedigen.
‘Weet je, je moet me eens het hele verhaal vertellen. Niet doen alsof je niemand kent en ineens met een zogenaamde spontane ontmoeting op de proppen komen,’ bitste Tamar terug. Op dat moment kwam Luigi de keuken weer in. Hij leek nog kleiner, dikker en gekromder nu hij gevolgd werd door een lange, slanke dame in een rode satijnen ochtendjas. De dame begon klagelijke zinnen uit te stoten en met haar armen te zwaaien toen ze het gezelschap in de keuken zag. Ze pakte Thomas met beide handen bij zijn wangen. Thomas keek haar beduusd aan. Tamar school in de lach. Op dat moment keek de grote Italiaanse haar kant uit en begon zich langs de eettafelstoelen een weg naar Tamar te banen. Met deze vrouw in de kamer leek het appartement ineens een stuk kleiner. Luigi leek ondertussen willekeurige keukenkastjes open te trekken en weer dicht te gooien. Abrupt draaide de lange Bianca zich om en riep iets tegen Luigi.