XCIV

Het was met duidelijke tegenzin dat Luigi opstond. Hij probeerde nog wat tegen te sputteren, maar hij leek zijn verzet op te geven toen ook Tamar een duit in het zakje deed. Thomas had geen idee om ze het echt meende en waarom ze hem zo bijviel. Hij vond het vervelend dat hun leuke dag ineens verstoord was door de komst van Luigi en dat ze hun gesprek niet had kunnen volgen, maar het was zijn kans geweest om Luigi dingen te vragen waar ze beter niets van kon weten. Hij hoopte dat ze niet al te boos was, maar omdat ze was weggelopen, vreesde hij het ergste. Zijn vermoeden werd bevestigd toen ze even oogcontact maakten en haar blauwe ogen irritatie en woede uitstraalden. Fijn. Dat kon er ook nog wel bij.

Ze liepen zwijgend richting Luigi’s huis, achter elkaar, alsof ze een colonne vormden. Tamar beproefde haar eerder toegepaste trucje weer door in te houden als hij langzamer ging lopen, zodat ze nooit op gelijke hoogte kwamen te lopen. De Italiaan liep voorop en keek niet eens of ze er nog wel waren. Het viel het Thomas op dat Luigi steeds zwaarder begon te hijgen naarmate ze dichterbij kwamen. En dat terwijl de weg juist minder steil werd. Hoe zou Bianca reageren? Luigi had haar niet gebeld om aan te kondigen dat hij twee mensen mee zou nemen, dus hij was zeer benieuwd naar haar reactie. Een groter contrast was niet denkbaar. Bianca was zeker twee koppen groter dan haar echtgenoot en de laatste keer dat hij haar gezien had, had ze nog niets van de typische matrone. Colin had zich regelmatig hardop afgevraagd wat die twee in elkaar zagen, maar diens opinie was wellicht ook wat gekleurd omdat hij ooit een fors blauwtje bij Bianca was gelopen.