XCIII

Ze besloot terug te lopen. Of zou ze Colin bellen? Nee. Hoewel… hij zou haar waarschijnlijk wel een hoop meer kunnen vertellen over Thomas en over Luigi en over hun onderlinge verhouding. Maar de gedachte dat ze aan Colin moest uitleggen dat ze samen met Thomas in Rome zat, zag ze niet zitten en dus besloot ze toch maar om terug te lopen. Misschien kon ze zich verontschuldigen en er voor de rest van de dag tussenuit knijpen. Ze hadden eigenlijk toch niets bijzonders te doen.
Ze baande zich een weg door de toeristen en liep terug naar de donkere koele steeg. Tussen een stel scooters in stond een lange magere Italiaan aan zijn baardje te trekken. Hij keek leeg voor zich uit, stond vast op iemand te wachten. Ze liep langs hem heen, sloeg de bocht om en zag Thomas en Luigi aan hun tafeltje zitten. Ze waren in gesprek, maar Thomas leek duidelijk met zijn gedachten ergens anders. Thomas keek op toen hij Tamar hoorde aankomen ‘Hee Tamar, wat dacht je ervan als we met Luigi mee gaan? Kun je zijn vrouw Bianca ontmoeten. Ze kan heerlijk koken’, zei Thomas in het Engels. Meteen stond hij op een legde en tientje op tafel. ‘Come on Luigi, show her how the Romans do.’ Luigi probeerde nog bezwaar te maken, maar al snel gaf hij toe. Met zijn drieën liepen ze door een wirwar van steegjes, straten en pleinen. Na ongeveer twintig minuten stonden ze in een schaduwrijke straat voor een hoog huis met gesloten luiken. ‘Dit is hun appartement hier in de stad, in de zomer zitten ze meestal op hun land ongeveer anderhalf uur buiten Rome.’
Tamar keek hem geïrriteerd aan. ‘Je bent hier al eens geweest?’ Thomas keek verbaasd terug. ‘Waarom vertel je altijd maar de helft?!?’