XCII

Het gesprek had hij een tijdje op zijn beloop gelaten en zich er nauwelijks in gemengd. Dit gaf hem de kans rustig na te denken, terwijl Tamar en Luigi elkaar beleefd verdere persoonlijke informatie uitwisselden en oppervlakkig over hun werk praatten. Toen het onderwerp Hannah ter sprake dreigde te komen, greep hij snel in door in het Italiaans tegen Luigi te praten. Hij wilde voorkomen dat Tamar in haar naïviteit misschien uitlatingen zou doen over de reden van hun bezoek, de contacten die hij gelegd had en hoe dicht ze Hannah op het spoor waren. Thomas zag weinig reden Luigi te vertrouwen. Zijn voorzetje door over een bezoek aan zijn huis en Bianca te beginnen, had de Italiaan zichtbaar nerveus gemaakt. Terwijl hij Luigi aan de praat hield, zag hij dat Tamar ineens opstond.
‘Ik ben zo terug.’
Tot zijn verbazing ging ze niet naar de wc, zoals hij verwacht had, maar liep ze van het terrasje de straat in. Luigi was zo overdonderd dat zijn grijzende wenkbrauwen boven het zware montuur van zijn bril flitsten.
‘Waar gaat ze heen?’ vroeg hij verbaasd.
Thomas haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. Ze zei dat ze zo terug kwam.’
‘Ach, vrouwen,’ antwoordde Luigi op onverschillige toon, alsof hij van hen niets anders dan mysterieus gedrag verwachtte. Maar hij keek wel nadrukkelijk om zich heen of anderen haar ook hadden zien vertrekken.
Jaja, dacht Thomas, zogenaamd de man van de wereld uithangen, maar intussen wel gauw de omgeving checken. Was het zijn instructie om Tamar bij hen te houden? Zo onopvallend mogelijk monsterde Thomas de mensen die zich op en rond het terras ophielden. Niemand besteedde enige aandacht aan hen. Een echtpaar bestudeerde de menukaart. Een scooter zoefde voorbij, met daarop een langbenig meisje met een potsierlijk grote helm op haar los wapperende haar.