Ook al had Tamar steeds gevraagd om het gesprek in het Engels te voeren en had Luigi ook duidelijk zijn best gedaan dit vol te houden, steeds was Thomas overgestapt op Italiaans. Tamar ergerde zich dood aan de hele situatie. Ze zaten nu al zeker een uur op een terrasje in de buurt van de Corso Vittorio Emmanuele en alles bij elkaar had Tamar misschien tien minuten van het gesprek kunnen volgen. Luigi was kunstkenner, gaf les aan de universiteit, werkte parttime voor het museum en bestierde met zijn vrouw een klein winkeltje in religieuze antiek en blijkbaar hadden hij en Thomas heel wat te bespreken. En blijkbaar moest dat allemaal in het Italiaans. Tamar had er geen idee van gehad dat Thomas hier mensen kende en al helemaal niet dat hij van alles met die mensen te bespreken had.
Verveeld keek ze om zich heen. De steeg liep uit in een breder stuk dat leek uit te komen op een pleintje. ‘Ik ben zo terug’. Zei ze in het Nederlands. Ze stond op en liep de steeg in. Haar slechte humeur van die ochtend was weer terug. Wat wilde ze nu hier in Rome? Wat wilde ze met Thomas? Er waren momenten dat ze kon lezen en schrijven met die man, dat het zo gezellig was dat er niets belangrijker leek dan met hem op een terras te zitten of door een museum te lopen. Er waren ook momenten dat hij zo geobsedeerd leek door andere zaken, door een wereld die haar volkomen vreemd leek, dat hij elk contact met haar verloor. Dat was gister gebeurd bij de zoektocht en nu weer met Luigi. Wat was er nu zo interessant dat hij met Luigi kon bespreken dat hem helemaal afsneed van haar? Deed Thomas geheimzinnig of was hij het echt?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten