LXXXIX

Ze had een rondje gelopen over een pleintje waarop het beeld stond van een olifant met bovenop die olifant een obelisk. Dat zag er nogal treurig uit, een olifantje met zo’n betonnen staaf op zijn rug. De olifant keek er ook niet echt blij bij. Er lag een kerk aan het plein en Tamar liep naar binnen. Het plafond van de kerk was hemelsblauw met gouden sterren. Het rook er muf en oud. Dit was vast een erg oude kerk, bedacht Tamar zich.
Er was iets vreemds aan de hand. Waarom had Thomas niet gezegd dat hij hier mensen kenden? Waarom deed hij voorkomen alsof hij Rome maar oppervlakkig kende als toerist, maar liep hij ondertussen doelbewust van A naar B zonder kaart? Hoe was hij eigenlijk precies achter al die informatie over Hannah gekomen? En waarom wilde hij nu, na een jarenlange status quo in de ontwikkelingen rond Hannah ineens naar haar op zoek en waarom met haar? Zou hij nog steeds van Hannah houden? Hij zou in al die jaren toch wel andere vriendinnen hebben gehad? Ze rommelde in haar tas en zocht haar pda. Ze had geen internet bereik in kerk en liep dus naar buiten. Met haar pda in haar hand begon ze rondjes te lopen op zoek naar een signaal. Ze sloeg een hoek om en stond ineens op een overvol plein voor een gebouw dat overduidelijk het Pantheon moest zijn. Het plein was afgeladen. Er lagen overvolle terrasjes langs de kanten en in het midden stond een fontein die omringd werd door toeristen. Voor de ingang van het Pantheon was een opstopping ontstaan met mensen die in- en uit liepen. Ze zag dat ze bereik kreeg en zocht een plekje bij de fontein. Ze checkte haar mailbox en begon toen met een google zoektocht.