LXXXII

Ze zag er moe uit, vond hij. Af en toe wreef ze met haar hand over haar gezicht alsof ze haar vermoeidheid zo wilde verdrijven. Gelukkig was de koffie die het hotel bij het ontbijt serveerde sterk en verkwikkend. Straks maar ergens een cappuccino bestellen. Hij nam een hap uit zijn broodje en keek hoe Tamar met duidelijke tegenzin slokjes van haar koffie nam. Zou ze een kater hebben? Ze hadden wel één en ander gedronken, maar ook weer niet zoveel.
Thomas vond het fijn dat gaandeweg de zaterdagavond de reden van hun bliksembezoekje aan Rome op de achtergrond was gedrongen en ze niet meer over haar hadden gepraat. Hannah zweefde ergens aan de periferie van de herinneringen die ze ophaalden, zonder een direct gespreksonderwerp te zijn. Eigenlijk had hij dat wel prettig gevonden. Alle beetjes helpen, was de gedachte geweest, waarmee hij had geprobeerd de vriendschap van het enigszins verlegen tienermeisje te winnen, om zo dichterbij haar oudere zus te komen.
Nu ze hier tegenover hem zat, als zelfbewuste jonge vrouw, was het alsof zijn zieltjeswinnerij van destijds tegen een heel ander persoon gericht was geweest. De hele episode met Colin en de onorthodoxe manier waarop hij haar weer ontmoet had, leek inmiddels al zo lang geleden. Even voelde hij een steek van binnen. De giftanden van de jaloezie. Hij grijnsde. Vandaag wilde hij echt iets leuks met haar gaan doen, los van Hannah. Zelfs niet aan haar denken. Maar Tamar maakte dat een stuk makkelijker. Niet voor het eerst vroeg hij zich af of hij zijn gevoelens voor Hannah nu op Tamar projecteerde. Hij kon niet echt wijs worden uit zijn eigen verwarde en tegenstrijdige emoties. Tamar keek op en ze bespraken wat ze konden gaan doen. Typisch, ze liet hem weer kiezen wat het zou gaan worden.