LXXX

‘Weet je, ik heb mezelf die vraag ook vaak gesteld. Nu niet meer. In het begin wel, gek genoeg, hoewel we nooit echt "close" zijn geweest. Ze was altijd heel bazig tegen me en gebruikte me vaak als sloofje, toen we nog op de basisschool zaten. In de puberteit was ze ineens veel meer bezig met haar uiterlijk, met manipuleren en hoe ze het beste mannen om haar vinger kon winden… Oh, sorry!’ riep ze geschrokken uit, terwijl een blos op haar wangen verscheen. ‘Dat was niet lullig bedoeld.’
Thomas grinnikte om haar ontsteltenis. ‘Geeft niets. Ik ken haar ook al heel lang. Ik denk zelfs dat het een deel van mijn gevoelens voor haar wel verklaart. Ze was altijd erg goed in het bespelen van mijn emoties.’
Hij woelde door het haar op zijn achterhoofd. ‘Ik moet zeggen dat ik mijn verliefdheid jarenlang niet echt onder stoelen of banken heb gestoken.’
Nu was het haar beurt om hardop te lachen. ‘Niet bepaald, nee. Het was wel vrij duidelijk dat je echt gek op haar was.’
‘Ja, dus liet ze me dichtbij komen zonder volledig voor me te gaan. Het golfde maar op en neer. Dan weer haalde ze me aan, dan duwde ze me weer weg. Ik wist nooit precies waar ik aan toe was.’
‘Ik weet nog wel, dat je wel eens briefjes voor haar aan mij gaf, die ik dan door moest geven. Daar was ze wel blij mee.’
‘Dat zal wel, ja. En dan tegen mij subtiel de naam van een andere jongen laten vallen waar ze dan "heerlijk mee gedanst" had, of heel nonchalant doen over afspraken die ze dan had. Het ergste was dat ze daarmee doorging, toen we al lang en breed een relatie hadden. Ze liet je altijd in het ongewisse.’