XLII

Achteraf concludeerde hij dat het verblijf in Engeland hem goed had gedaan. Terwijl hij thuis terugviel in zijn dagelijkse routine, had hij er nu een beter gevoel bij dan voor hij zo snel vertrokken was. Colin mailde regelmatig en wist hem zelfs te vertellen dat Tamar de baan in Londen had geaccepteerd en daar lange dagen maakte. Hierbij bezwoer Colin dat hij het via-via had gehoord en dat hij haar niet meer gezien had. Toen ze er over de telefoon over spraken, werd het gesprek op een wat komische manier gevoerd. Vanwege het aanhoudende gekwetter van de jaloerse Tania op de achtergrond, kwam Colin’s verhaal over Tamar met horten en stoten en flink wat onderbrekingen tot stand. Zowel de wijze waarop Colin zich in allerlei bochten wrong (fluisteren, haar vragen om een drankje in te schenken, Nederlandse woorden te gebruiken) om Tania buiten de inhoud van het gesprek te houden, als de wetenschap dat Tamar niet opnieuw met zijn vriend het bed was ingedoken, had hem vrolijker gemaakt. Wel was hij nog teleurgesteld dat ze hem nooit meer gebeld had.

Rover liet zich amper door hem aaien en leek het hem kwalijk te nemen dat hij was weggegaan. Zijn kater leek wel wat dikker te zijn geworden dankzij de goede verzorging door zijn buurvrouw. De eerste dagen had ze telkens wel een smoesje gevonden om bij hem langs te komen, maar gelukkig was ook dat nu afgezwakt tot het obligate praatje bij de voordeur en elkaar vriendelijk gedag zeggen in de supermarkt of op straat. Met Brian en Wijnand was hij meerdere keren per week te vinden in Floow, Berger of één van de cafés er tussen in. Brian had weer zijn manie dat ‘stamkroegen je beperken in je denkpatronen’ en stond erop iedere keer een andere kroeg te kiezen.