XXXV

Het afscheid op haar werk was kort en zakelijk geweest. Het was donderdagavond en een groot aantal kantoorgenoten had nog allerlei zaken af te handelen toen de borrel rond 7 uur begon. Er waren een stuk of tien jongere collega’s langsgekomen. Jongens en meisjes met wie ze de opleiding had gevolgd en met wie ze het beste kon opschieten. Ze bestelden biertjes, en praatten wat over het Engelse recht en over werk. De meeste van haar collega’s waren nog onder de dertig, maar ze gedroegen zich alsof ze de veertig al ver gepasseerd waren. Eentje begon er over aandelen en de beurs te praten en alleen Célise waagde het een luchtiger onderwerp aan te snijden; of iemand de nieuwste Viva had gelezen. Er viel een stilte. Tamar vond dit altijd zo treurig. Iedereen deed maar alsof er naast werken en het recht niets anders in het leven was. Als iemand aangaf wel eens iets anders dan het NJB te lezen werd er meesmuilend op gereageerd. Een van de jongens die daar stond nam zelf elke skivakantie een jaargang NJB’s mee om ze na te lezen. En Boris had een stapel Assers naast zijn bed liggen. Daar las hij in voordat hij ging slapen. Dat wist ze omdat ze eens met z’n allen pizza hadden gegeten bij Boris thuis.
Ze keek Célise geïnteresseerd aan : ‘Wat stond er in, meid’, zei ze. Een aantal jongens murmelde weer zachtjes door over de beurs en Getronics en dus kon ze rustig verder praten over de Viva. Célise dacht dat een kantoorgenoot van hun in de 'Anybody' had gestaan. Tamar beloofde de foto dit weekend te bestuderen en haar vanuit Londen te mailen wat ze er van dacht. Al snel bloedde het feestje dat nooit een feestje was geworden dood. Opgelucht reed Tamar naar huis.