XXXIV

Zijn laatste lezing ging van een leien dakje. Ondanks het regenachtige weer was het behoorlijk druk in de aula van een middelbare school in Croydon. Uit het vragenrondje na afloop bleek ook dat er aandachtig was geluisterd. Toen hij wilde vertrekken, werd hij belaagd door een oudere man in een vlekkerige regenjas, die een afspraak met hem wilde maken. Na een blik op de fanatieke ogen in een rimpelig en dooraderd gelaat besloot Thomas dat de man psychisch niet helemaal lekker was en poeierde hij hem af.

Op het herentoilet was het rustig. Niet verwonderlijk, want de meerderheid van de aanwezigen waren inderdaad de dames van een bepaalde leeftijd geweest die hij wel verwacht had. Thomas boog zich over een wasbak en plensde twee handen koud water over zijn gezicht. Hij kwam overeind en tuurde in de spiegel. Zijn grijsblauwe ogen staarden vermoeid naar hem terug. Wat zou hij nu gaan doen? Terugvliegen naar Nederland? Hij was halsoverkop naar Londen vertrokken, veel eerder dan de bedoeling was omdat hij had gehoopt dat Tamar daar Hannah zou treffen. Wat een tijdverspilling was het geweest om haar te zoeken. Hij had haar beter in Nederland kunnen spreken. Dan had hij in elk geval niet geweten dat ze met Colin het bed in zou duiken. Hij had nog steeds niet door wat hun connectie nu precies was. Met zijn vingers kamde hij zijn sluike blonde haar van zijn voorhoofd. Wat een vreemde situatie was het ook eigenlijk. Tamar was duidelijk niet meer het magere kind met de kapotte knieën, zoals hij haar had leren kennen. Hoe oud was ze toen geweest? Een jaar of dertien? Ja, dat moest haast wel. Een jaar of vier jonger dan Hannah. Hij had haar volwassen zien worden. Zou ze nu net zo gek zijn als haar zus?