XXXII

‘Niet echt origineel, maar ze aten uit je hand,’ zei Colin, terwijl hij Thomas de hand schudde. Intussen stroomde de collegezaal langzaam leeg. Thomas beantwoordde de hoofdknikjes van sommige studenten met een glimlach en antwoordde vanuit zijn mondhoeken: ‘originaliteit wordt zwaar overschat. Ik kom hier ook niet om hun wereld op zijn kop te zetten. Als ze intellectueel echt uitgedaagd willen worden, moeten ze jouw colleges maar volgen.’
Hij zag dat Colin’s mondhoeken zich licht vertrokken, maar die hapte niet toe.
‘Lunch dan maar?’ opperde Thomas.
‘Eerst wandelingetje doen?’

Via een flinke omweg liepen ze Catte Street in, langs het ronde Radcliffe Camera en de Old Bodleian. Hoe vaak had hij daar niet gezeten, turend naar oude teksten en aantekeningen makend met potlood op lange vellen papier? In de pub werden ze hartelijk begroet door eigenaar Peter. Ze bestelden alle twee een biertje en gebakken eieren met worstjes en zochten een tafeltje achterin. Terwijl ze op hun eten wachtten, begonnen ze een geanimeerde discussie over het aanstaande premierschap van Gordon Brown en de historische impact van de tien jaar van Blair’s New Labour. Nadat de serveerster de borden had neergezet, viel hun gesprek stil en werd hun zwijgen alleen onderbroken door prijzende woorden over het voedsel. Toen schoof Colin zijn bord aan de kant en leunde met een zucht achterover.
‘Ik moet meer gaan sporten,’ zei hij, terwijl hij met zijn handen over zijn buik wreef. ‘Zeg,’ voegde hij er quasi-nonchalant aan toe, ‘heb je nog iets van Tamar gehoord?’
Hoe graag Thomas hem ook had willen vertellen dat ze hem gebeld had, moest hij tot zijn teleurstelling toegeven dat ze dat niet gedaan had. Hij probeerde zich voor te houden dat ze het te druk had. Hij had geen idee of ze de baan in Londen nu uiteindelijk had gekregen.