XXVII

Haar laatste dag in Londen had Tamar ontspannen doorgebracht. Na haar kater en het goede nieuws over haar nieuwe baan had ze heerlijk geslapen. Ze had haar ouders gebeld en haar baas in Nederland. Ze had wat websites afgezocht naar woonruimte maar had zich al snel zo moe gevoeld dat ze vroeg naar bed was gegaan. Het was 7 uur toen ze haar koffers dicht ritste en het hotel verliet.

Om één uur stak ze de sleutel in het slot van haar voordeur. Op de mat lag een stapel post; reclamefolders, een bestelling van Amazon, het nieuwe Bijenkorf boekje.
Ze schudde haar koffer leeg op de houten vloer van haar appartement en sorteerde de kleren die de was in moesten. Ondertussen zette ze haar laptop aan en haalde de mail binnen. Automatisch startte ook MSN op, en ze was nog niet koud aangemeld of Marlies begon tegen haar te praten. Nee, hè, niet Marlies. Marlies was eigenlijk geen echte vriendin. Marlies was een soort restkennis. Marlies was zelf niet zo gelukkig in haar leven en leefde op de ellende van anderen. Ze was niet echt knap, eerlijk gezegd dachten veel mensen als ze een foto van haar zagen dat ze een travestiet was. Een niet zo mooie travestiet. Het gebrek aan looks gecombineerd met haar bemoei- en roddelzieke karakter zorgde ervoor dat ze weinig vriendjes kreeg, en als ze er eentje had deze niet wist vast te houden, wat haar slechte karaktereigenschappen en minderwaardig zelfbeeld alleen maar versterkte. Marlies leefde op als anderen in de put zaten. Toen Tamar een aantal maanden geleden Harjo in een zeer compromitterende pose op hun bank had aangetroffen met het schoolvoorbeeld van een anorexia-waarschuwing, had Marlies haar elke avond gebeld en gesmeekt om alle ranzige details. Bij elke snik van Tamar was Marlies meer opgeleefd.