XXII

Hij zag dat zijn opmerking haar onaangenaam getroffen had. Het was ook onder de gordel, maar hij wilde haar tegelijk waarschuwen zich niet te veel met Colin in te laten. Het was een goede vriend, maar op vrouwengebeid notoir onbetrouwbaar.
‘Hoe kom je eigenlijk bij Colin verzeild?’ vroeg Thomas.
‘We gingen wat drinken.’
Verbaasd blikte hij naar links.
‘Oh?’
‘Van het één kwam het ander.’
Hun blikken haakten een seconde in elkaar, voordat ze haar ogen afwendde. Hij herinnerde zich dat hij moest vragen wat ze in Londen deed. Ze wist natuurlijk niet dat Marlies hem dat verteld had.
‘Ik heb een sollicitatiegesprek gehad. In twee ronden. Ik hoor straks hoe het ervoor staat.’
‘Zenuwachtig?’
‘Mwoah,’ antwoordde ze.
‘Werk je nog steeds in Zuid-Oost?’
Tamar knikte als antwoord en er viel een stilte tussen hen. Alleen het geluid van de motor was nog te horen. Had hij nu de radio of cd-speler maar aangezet. Toen ze vertrokken leek het hem onbeleefd, alsof hij niet met haar wilde praten. Hij kon niet precies benoemen wat er bij haar speelde, maar hij voelde haar onrust. Was het toch alleen haar sollicitatie waar ze mee bezig was?
‘Zorgt het kantoor voor woonruimte, of moet je dat zelf zoeken?’
‘Als ik de baan krijg, ga ik eerst pendelen. Ik krijg tijdelijk een appartement, maar ik moet dan wel op zoek naar iets permanents voor mezelf.’
‘Misschien dat Colin iets weet.’
‘Er is verder niks tussen Colin en mij,’ wees ze hem scherp terecht. ‘En als je het wil weten, ik heb er nu al spijt van.’
Ze lachte er schor bij, alsof ze een doorgewinterde roker was. Die mededeling vrolijkte hem behoorlijk op.
‘Wie is de scharrel die vaak bij hem is?’ Opnieuw verbaasde hij zich over haar directheid. ‘Een studente die Tania heet.’