XXIII

Ze reden Argyle Street in. Thomas stopte de auto precies voor de ingang van het hotel.
‘Dank voor het thuisbrengen,’ zei ze terwijl ze hem aankeek. ‘Misschien zie ik je nog. Sorry van deze genante ontmoeting.’
Ze maakte haar riem los en wilde uit de auto stappen toen hij zijn hand op haar knie legde.
‘Laat me weten wat de uitkomst van je gesprek is. Als je hier komt wonen, kunnen we misschien eens samen eten.’
Hij vroeg het niet eens, hij nam gewoon aan dat ze dat oké vond. Ze keek hem verbaasd aan en wurmde zich uit de auto en onder zijn hand uit.
‘Is goed,’ riep ze, terwijl ze richting de ingang liep en vluchtig richting de auto zwaaide. Zijn nummer had ze toch niet. Ze keek niet om toen ze naar binnen liep.

Na een snelle douche bleef ze angstvallig haar telefoon in de gaten houden. Onder de douche had ze zelf een aantal keer gedacht dat ze haar telefoon hoorde, maar elke keer als ze drijfnat haar schermpje had bekeken bleek het een geluid in haar hoofd te zijn geweest. Ze schoot net een spijkerbroek aan toen de telefoon echt ging. Het was Thomas.
‘Voor het geval je mijn nummer nog niet had, heb je het nu. Tot snel!’
Hij hing op. Dit was bizar. Hij had haar nummer?!? Ze stond zich nog steeds te verbazen toen de telefoon weer ging. Ze nam op en hoorde de vriendelijke stem van de vrouwelijke recruiter aan de andere kant van de lijn. Ze had deze dame al een paar keer gesproken, ze heette Alicia of Felicia, dat vergat ze steeds. Iets met Langemark als achternaam. Mevrouw Langemark vroeg of ze langs wilde komen. Ze wilden haar heel graag hebben. Of alles vandaag nog geregeld kon worden?