XLI

Harjo zat onderuit gezakt in zijn oude chesterfield stoel en las voor uit de folder die hij voor zich hield: ‘In het gebied waarop de woning staat verdwijnt het regenwater niet in het riool maar wordt via de oppervlakte afgevoerd naar zogenaamde wadi’s waar het zich verzamelt en langzaam infiltreert in de bodem. De hemelwaterafvoeren van de woningen lozen het water rechtstreeks of via een molgoot op het openbaar gebied’.
Tamar liep heen en weer door de woonkamer en probeerde Harjo’s truien en overhemden, her en der verspreid over vloer van woonkamer, richting de slaapkamer te gooien. Al zeker een half uur hing hij in zijn lievelingsstoel en bladerde door een kleurige folder van een nieuw onderdeel van de nieuwbouwwijk Terwijde. Hoe meer details hij over de oh zo gezinsvriendelijke wijk opdiste, des te benauwder Tamar het kreeg. Waarom was hij in hemelsnaam thuisgekomen met die folder? En waarom wilde hij zo graag terug naar Utrecht terwijl ze hier, in haar appartement in Zuid, toch prima zaten?
Nadat alle kledingstukken uit de woonkamer op de vloer en het bed van slaapkamer lagen begon ze afwas te verzamelen en naar de keuken te dragen. Harjo las ondertussen verder in de folder en gooide het volume van zijn citaten omhoog toen ze de keuken in verdween. ‘Tamar, dit is toch goed? dit is toch de volgende stap? Ik moet een plek hebben om de auto te parkeren’. Tamar reageerde niet. Harjo kwam de keuken in, ging achter haar staan en sloeg zijn armen om haar middel. ‘Lieffie, we kunnen toch samen zo’n leuk huisje kopen en kindjes gaan maken?’
‘Je moet de vuilnis nog naar beneden brengen’, was haar enige antwoord. Vier dagen later had ze Harjo betrapt met het anorexia model. Ze had hem meteen met al zijn spullen het huis uit gegooid.