CCXLIII

Tamar zag de ongelovige uitdrukking op het gezicht van Thomas. En toch leek hij zich in te houden. Hij werd niet boos of onrustig maar stelde wat vragen aan Fabrizzio en ging toen zitten in één van de fauteuils in de lobby. Ze was verbaasd over deze beheerste reactie.
Fabrizzio leek te willen vertrekken maar Tamar wilde nog één ding weten: ‘Hebben jullie Bianca en Luigi al gesproken?’ Fabrizzio keek ongemakkelijk ‘Nee, die hebben we niet nog kunnen vinden. Voor het afronden van het onderzoek is het wel van belang dat we Bianca nog spreken. We zijn dus nog op zoek.’
Nu leek de rechercheur er duidelijk genoeg van te hebben want hij gaf haar abrupt een hand en liep naar Thomas. Die stond op en schudde ook de hand van Fabrizzio, bedankte hem voor het bericht, en ging weer zitten.
Tamar nam plaats in de fauteuil naast Thomas.
‘Je weet dat ik er geen bal van geloof, van dat hele zelfmoord-verhaal.’ Thomas was duidelijk boos, ‘maar ik laat het rusten.’ Tamar was wederom verbaasd. ‘Omdat jij dat wilt, omdat Hannah dood is en het haar niet terug gaat brengen, omdat ik er mijn hanger niet mee terug krijg ook.’ Thomas bestudeerde het tapijt terwijl hij op zijn nagels beet. Ze wreef met haar hand over zijn rug.
‘Ik ga een vlucht regelen en jij gaat mee. Je loopt hier nu lang genoeg rond. Het is tijd om naar huis te gaan.’ Thomas knikte maar bleef naar het tapijt staren.
‘Kom op, ik bel mijn pa en vraag hem tickets te bestellen en wij gaan ergens koffie drinken.’
Thomas haalden zijn portemonnee van de hotelkamer terwijl Tamar met haar vader belde.
In het espressobarretje aan het einde van de straat belde haar vader al terug. Hij had twee tickets voor morgenochtend 11 uur naar Rotterdam. Hij zou hen oppikken.